پيدايش فضا   
       
 دانشوران علوم طبيعي، پيدايش جهان را، چنين مي گويند: توده هائي بسيار بزرگ، از گازهائي گردان و پيچان در فضا قرار داشته که در اثر گذشت زمان بسيار، اين گازها متراکم گرديده و کود شده، در نتيجه کره هائي آتشين پديد آمده که خورشيدها، يکي از آنهاست.

 سيارات جرقه هائي هستند که از خورشيد، پرتاب شده اند و به گرد وي مي چرخند. زمين ما يکي از آن سياره ها مي باشد. وقتي قشر فوقاني و پوسته زمين، سرد گرديد، و قابل شد، حيات در آن، به وجود آمد.

از اين سخن، دانسته مي شود که پيدايش فضا، پيش از پيدايش گازها بوده است. چرا که گاز محل مي خواهد، و تا وقتي که محلي نداشته باشد، نمي تواند وجود پيدا کند. در اين جا پرسشي چند، پيش مي آيد: فضا، چگونه پيدا شد؟ آيا خودبخود پديد آمد يا موجودي آن را پديد آورد؟ آيا فضائي به اين بزرگي که آن را لايتناهي خوانند، مي تواند خود بخود، پيدا شود؟ اگر چنين باشد، بايستي نيستي بتواند، به خود وجود دهد، و هستي و همه چيز شود. چرا که در پيدايش فضا، تصادف را راه نيست. زيرا تصادف در ميان هستي ها مي باشد. نيستي و هيچي، چيزي نيست تا تصادفي داشته باشد. پس فضا را موجودي پديد آورده که مادي نبوده است. چون پيدايش فضا، پيش از پيدايش ماده مي باشد. اگر فضا، جوري بود که گازي نمي توانست در آن زيست کند، اين جهان پيدا نمي شد، کرات آتشيني نبودند، ستارگاني يافت نمي گرديد، زمين ما نبود.

شرايط مساعدي که در فضا، براي پيدايش جهان و جهانيان مي باشد، گواهي مي دهند که پديد آورنده فضا، اسرار و ويژگيهاي طبايع را مي شناخته، آن هم شناختي پيش از وجود طبايع. دانش طبيعت شناسي، پيش از وجود طبيعت، دانش بشري نيست. زيرا، دانش بشري، پس از وجود معلوم و دانسته، پيدا مي شود. پس پديد آورنده فضا، موجودي است که مادي نمي باشد. بسيار بسيار دانا و بسيار بينا و بسيار توانا مي باشد و چنين موجودي، خداوند خواهد بود و بس.

فضا جاوداني و هميشگي نمي تواند باشد، زيرا تغييرپذير و قابل نابودي است و نيست شدن را مي پذيرد. جسمي که در فضا، قرار گرفت، به مقدار جسم خود، فضا را نابود کرده است. چيزي که نابودي را مي پذيرد، جاوداني نخواهد بود. اگر کسي بگويد: فضا چيزي نيست که نياز به پديد آورنده داشته باشد، در پاسخ مي گوييم: اگر فضا چيزي نيست و نيستي محض است، چرا براي گازها، براي کرات آتشين و براي سيارات قابل زيست شد؟ چرا طول و عرض و عمق دارد؟ چرا قابل قسمت مي باشد؟ چرا فضانوردان توانستند در آن شنا کنند و راه بروند؟ اگر فضا چيزي نبود و نيستي محض بود، نور خورشيد به ما نمي رسيد. گرماي خورشيد به ما نمي رسيد زيرا نور، حرارت، از نيستي و هيچي عبور نمي کنند. اگر فضا چيزي نبود، سفينه هاي فضائي به مريخ و کرات ديگر که مي رفتند و عکسهائي که از آنها مي گرفتند، نمي توانستند به زمين مخابره کنند. اگر فضا چيزي نبود، اشعه لازري را که در ماه گذاردند به زمين نمي رسيد. چون اشعه از نيستي و هيچي عبور نمي کند.